زبان تن 2

·       دست مالیدن به چانه = ارزیابی پیشنهاد یا ایده ای که مطرح شده است.

·        برداشتن عینک از چشم = احساس می کنند که کار تمام شده است.

·        برداشتن عینک از چشم و پاک کردن شیشه آن یا گذاردن نوک دسته آن در دهان = آماده شنیدن توضیحات بیشتر و نیاز داشتن به این توضیحات.

·        روی استخوان بینی را به آهستگی و با دو انگشت شست و اشاره فشردن (غالباً با بستن چشم همراه است) = عمیقاً راجع به چیزی فکر کردن یا ممکن است در شرایط سختی قرار داشته باشد و از نتایج تصمیم مهمی که می خواهد بگیرد، آگاه باشد.

·        کف دست را زیر چانه حائل کردن و انگشت اشاره روی گونه و دیگر انگشتها زیر چانه = این حالت به مفهوم داشتن افکاری منتقدانه و یا متضاد با دیگران یا مخاطب است.

·        قدم زدن درحالی که سر پائین و دستها از پشت به هم می باشد =  نگران در مورد مسائل، و فکر کردن در مورد پیدا کردن راه حل.

علامت نا توانی و نا امیدی

یک مربی بسکتبال ممکن است وقتی تیمش می بازد" اَاَاَه ه ه" بگوید و یا اینکه ساکت بماند و حرکات خاصی را از خود بروز دهد که نشاندهنده ناامیدی وی باشد. در اینجا برخی از این علائم را مرور می کنیم:

·        مالیدن یا خاراندن موها یا پشت گردن.

·        لگد زدن به سمت جلو و بالا.

علائمی که نشان دهنده عمل محور بودن است

افرادی که هدف محور هستند بسیار با انگیزه می باشند و آنها را صرفاً از نحوه صحبت کردن شان نمی توان شناخت. اقدامات و حرکات آنها در واقع بلند تر از طرز صحبت شان حرف برای گفتن دارد.

·        آنها سریع راه می روند.

·        معمولاً دستها را به کمر زده و با پاهائی که کمی از یکدیگر فاصله دارد، می ایستند.

 علائمی مبنی بر حالت تدافعی و یا پنهان کردن چیزی

شاید بتوان جلوی زبان را گرفت و اسراری را هویدا نکرد، اما برخی علائمی که دیگر اندامها از خود نشان می دهند، می تواند بیانگر مخفی کردن چیزهائی باشد که افراد نمی خواهند فاش گردد:

·        قدم زدن درحالیکه دستها در جیب است.

·        دست به سینه بودن.

·        پنهان کردن دستها به هر نحوی که بتوانند

علائم بی حوصلگی

درنظر بگیرید که رئیس می خواهد مطالبی را ارائه نماید و همه بایستی گوش کنند. شما متوجه می شوید که بسیار از کارکنان با خودکارهایشان بازی می کنند، با پنجه پایشان به آهستگی به زمین می کوبند، و با نوک انگشتان دست به آرامی روی میز می زنند. پس از پایان جلسه می شنوید که رئیس از آنان می پرسد "آیا جلسه مفید بود؟" و آنها پاسخ می دهند "کاملاً همینطور است". اما شما بهتر می دانید که اوضاع از چه قرار است. عکس العمل های آنان نشان می داد که تا چه اندازه حوصله شان از این موضوع سر رفته است. دانستن زبان تن چیز خوبی است مگر نه؟

برخی از علائمی که توسط افراد بی حوصله و بی علاقه به موضوع ، بروز داده می شود:

·        سر، با کمی زاویه بر روی کف دست که اغلب با چشمهائی بی توجه نظاره گر می باشد.

·        زل زدن به فضائی خالی با نگاههائی که در آن جذبه ای وجود ندارد یا به ندرت به دور و اطراف نگریستن.

·        گرفتن گوش و به آرامی کشیدن آن می تواند علامت بی حوصلگی و به علاقگی فرد به آنچه در اطرافش می گذرد باشد. این زبان تن همچنین می تواند بیانگر خواست افراد برای قطع حرف دیگران و صحبت کردن باشد.

·        مداوماً با خودکار یا قلم بازی کردن.

·        با نوک پا یا دست به آهستگی کوبیدن.

·        پی در پی خمیازه کشیدن.

·        جهت پاها به سمت خروج به نحوی که فرد بسیار علاقمند به ترک محل است.

·        ناشکیبا در محل خود جا به جا شدن. این می تواند علامت راحت نبودن یا کاملاً خسته بودن هم باشد.

·        پاها را روی هم انداختن و مداوماً به آهستگی لگد زدن ( به خصوص توسط خانم ها انجام می شود).

اگر شما در حال ارائه مطلبی هستید و متوجه می شوید که افراد حاضر در جلسه از خود علائمی مبنی بر بیحوصلگی ابراز می نمایند، در اینصورت به شدت از عکس العمل هائی نظیر تندتر یا بلندتر خواندن احتراز نمائید، حتی اگر شم شما چنین دستوری را بدهد. در عوض بگوئید، "خوب مثل اینکه توجه شما به موضوع کم شده است ، مسئله چیست؟"، و به حرفهای آنها گوش کنید. شاید بتوانید متوجه موضوعی شوید که باعث شده است  تا از شما فاصله بگیرند.

علامتهای هیجان زدگی یا علاقمندی

افرادی که دارای اعتماد به نفس بالائی هستند، طبعاً در مقایسه با آنهائی که فاقد عزت نفس کافی می باشند از شانس موفقیت بیشتری برخوردارند. به علاوه کسانی که از خود صلاحیت یا غلبه بیشتری را نشان می دهند، معمولاً در رأس قرار می گیرند زیرا آنها ناخودآگاه باعث می شوند تا دیگران احساس ضعف نمایند. با این حساب آنها دارای چه علائمی در زبان تن می باشند:

·        حفظ تماس چشمی قوی که به ندرت به قسمتهای پائین تر از بینی منعطف می گردد.

·        آنها با نوائی پائین، با متانت ، و با صدائی یکنواخت، صحبت می کنند.

·        چانه به سمت بالا.

·        سینه به سمت جلو.

·        در حالت نشسته یا ایستاده ، از حالت شق و رقی برخوردار می باشند.

·        نشستن روی صندلی به شکلی که پشتی آن را مانند حائل یا سپر در دست می گیرند. افرادی که در چنین حالتی می نشینند دارای روحیات رئیس مآبانه و یا تهاجمی می باشند.

·        دستهاشان را درپشت خودشان به هم گرفته اند.

·        دست به کمر هستند.

/ 0 نظر / 14 بازدید